nu is het hier

2006-03-27T16:55:00.000+02:00

Maar.....
Niets te maren.
Maar .......
Heb je me niet gehoord?
Jawel, maar .........
Wat zei ik?
Je zei: Niets te maren
Dat zei ik
Maar .......

Nu is het hier

2006-03-27T16:30:00.000+02:00

Dit en dat en zus en zo en ondertussen doe ik niets. Ik reis door de tijd, van nu naar straks, van hier naar daar en weer terug. Wat eten we vanavond? Wat doen we morgen? Wanneer gaan we naar die goede film? Ik moet de zorgverzekering nog regelen. Mijn moeder bellen. Volgende week naar Leeuwarden. Hoe laat gaan we weg? En juni? Naar Zweden? Ik loop door de bossen. Het licht blijft ‘s avonds aan. Binnen en buiten. Ik deel een keuken met mensen zonder gezichten. Ik heb mijn koffer al gepakt. De nieuwe camera gekocht. Het paspoort verlengd. Alle dromen gedroomd. De dagen afgeteld. Ben al weer teruggekomen voordat ik weg ben geweest.
En later? Als ik veertig ben? Vijfenveertig? Vijftig? Ik word vijftig, nu, ik ben vijftig. Ik ben vijftig en hier, in het huis dat mijn huis is. Ik was gisteren in Zweden en ben morgen in Moskou. Ik heb de dingen gedaan. Ik zit aan mijn tafel achter mijn computer. Doe dit en dat en zus en zo en ondertussen niets. Ik reis door de tijd, van nu naar straks, van hier naar daar en weer terug. Ik ben twaalf, zeventien, vierentwintig. Geef de kat die al jaren dood is te eten. Zie mijn vader voor het eerst en het laatst. Kijk uit het raam, uit een ander raam, uit een ander huis, naar dezelfde lucht. Het regent, de zon schijnt, het onweert, de nacht valt, de hagel, de lentebries, de deken van sneeuw, de tropische warmte, de windvlaag, de mistbank, het tocht door de kieren van mijn geheugen.
Ik word zeventig, tachtig, negentig, ik word mijn buurvrouw, mijn grootmoeder, ik word een tandeloos wezen, een hoofd als de wereld, ik loop langs de slootkant, ik wil springen, één is genoeg om te sterven, te leven, één mens, één sloot, één geheugen. Ik was er ooit zeven, of zestien, of dertig. Ik was er ooit geen.

Lente

2006-03-27T14:53:00.000+02:00

Lente, lente! De buurman kruipt op zijn bejaarde knieën over de stoep, zijn stoep, onze stoep, kruipt en steunt en schraapt om ongewenst groen te verwijderen. Lente, eindelijk is het er weer, ik hunker naar groen, met lede ogen zie ik de eerste sporen in de goot verdwijnen. Onze stoep is weer netjes. We hoeven ons niet te schamen. Dit is de stad. Hier is alle groen onkruid. Hier is lente zachte regen en lange rijen voor het Anne Frankhuis en gekken in dikke jassen op koude terrassen. En de zon is God. Wij buigen ons hoofd en halen de zonnebrillen uit het stof. Mijn buurman knielt. En schraapt de lente uit de tegels.

2006-03-26T15:55:00.000+02:00

2006-03-26T15:54:00.001+02:00

2006-03-26T15:54:00.000+02:00

2006-03-26T15:49:00.000+02:00

Evenwichtskunstenaars

2006-03-26T15:07:00.000+02:00

Later werd alles anders. Aan de overkant stonden steigers, een kunstig bouwwerk met helemaal bovenop een kleine groep balancerende mannen. In het circus had ze eens twee trapezewerkers gezien die met een zelfde onverschilligheid de hoogte tarten. Ze had door de spleetjes tussen haar vingers moeten kijken. Ze had zich ingehouden toen de sierlijke juffrouw in het glitterpakje de trapeze losliet, een salto maakte in de lucht en daarna schijnbaar eindeloze seconden doodstil in de lucht hing voordat ze de polsen van haar tegenspeler te pakken had. Maar de vrouw naast haar had wel een kreet geslaakt. Zij zat met wijd open ogen te kijken.
Nu had ze daar geen last van. Ze zou geschokt zijn als één van die mannen plotseling naar beneden viel, dat wel, maar het was toch een heel verschil of er zo’n bonkige kerel in overall op het troittoir kletterde of een lichtvoetig meisje met gouden haren. Of niet? Soms betrapte ze zichzelf op overtuigingen waarvan ze zich dan even later afvroeg of die wel in de haak waren. De mannen gingen ondertussen rustig verder met wat ze aan het doen waren. Het maakte een hels kabaal en in een mum van tijd was de hele straat gevuld met een fijn wit stof. Een plaatselijke mist. De buurmannen zouden vloeken als ze zagen hoe hun schoongewassen auto’s eruit zagen alsof ze er mee door de woestijn hadden gereden. Dat gaf ze weer iets om over te praten. Lang leve de grote stad.
Tussen de middag zaten ze in het witte busje waar ze in aangekomen waren. Met z’n drieën gebroederlijk op een rijtje voorin, de broodtrommels naast elkaar op het dashbord. Ze spraken over voetbal. Waarschijnlijk. Ze zag ze lachen en van tijd tot tijd heftige armbewegingen maken. ‘s Middags waren ze wat langzamer. De koffiepauze duurde en als de één zich uitrekte prikte de ander hem in zijn zij. De dag zat er bijna op. De benen werden zwaarder.
Eén dag regende het erger dan voorspeld. Het begon net nadat ze naar boven waren geklommen. De derde man hing nog ergens in het midden van de steiger om een bevestigingspunt te controleren. Of zoiets. De lucht klapte open en een enorme bak water werd naar beneden gekieperd. Binnen tien seconden waren ze drijfnat. Binnen twee minuten zaten ze weer in het busje. Achterin deze keer om de stoelen voorin niet nat te maken. Ik vroeg me af of ze droge kleren bij zich hadden. Of ze genoeg koffie hadden om de ochtend door te komen. Wat deden ze daar in dat busje? Hadden ze genoeg gespreksstof? Ik zag ze zitten op hun klapstoeltjes met een boek op schoot, af en toe met de haren schuddend om nog wat druppels kwijt te raken. Van tijd tot tijd wierpen ze een blik uit het raam naar de loodgrijze lucht en zuchtten. Ze waren meesters in het zuchten. Vooral de oudste van de drie. Hij had in zijn leven heel wat afgezucht. Voor een beetje regen draaide hij zijn hand niet om. Alles wat het zuchten waard was werd bediend met een goede zucht. Hij zuchtte nog eens. De anderen keken hem bewonderend aan.

Leven

2006-03-26T15:03:00.000+02:00

Ik leef in mijn woning, ik vertik het om een voet buiten de deur te zetten, de mensen zijn monsters, de straten zijn besmeurd met hun vuil en in de lucht hangt hun stinkadem, erger dan smog. Naar buiten kijken lukt nog wel. In het midden van mijn ramen is een stuk ondoorzichtig plastic geplakt. Rompen zonder hoofd lopen voorbij. Alleen kinderen hebben ogen en oren in beeld, kijken zich mijn wereld binnen.
Was ik ook zo? Klein van stuk met een hoofd waar de hele wereld in paste? Het zal wel. Ik kan het me nog vaag herinneren, als een boek dat ik ooit las, de verhaallijn is blijven hangen maar de indrukken zijn verdwenen. Liep het goed af? Het is maar hoe je het bekijkt. Na het laatste woord een eenzame punt. Zo loop ik ook af. Het laatste woord. Maar wie zet die punt?
Vroeger geloofde ik in God zoals ik in Superman geloofde. Toen ik ouder werd moest ik kiezen. Superman won. God nam zijn verlies zoals een heer dat doet. Maar hij lachte in zijn vuistje. “Wacht maar,” dacht hij. Maar ik kon zijn gedachten lezen. “Dat doe ik dus niet,” dacht ik. Wachten is voor mietjes.
God de heer, in mijn familie is hij een rare oom die nooit op bezoek komt en ergens ver weg een onduidelijk leven leidt. Mijn grootmoeder ontduikt de vraag of ze in God gelooft. Twee dode kinderen hebben zijn zaak geen goed gedaan. De pastoor vindt ze een enge man. Ze gelooft in haar kippen. Die leggen elke dag een ei.
Eén kookt ze er elke ochtend. Eén gaat er ‘s avonds in de sla. Vier gaan in een doosje. Vier of vijf doosjes per week. Voor elk kind één. En met Pasen is het feest. God komt dan ook weer even om de hoek kijken. Misschien eet hij een eitje mee.

Zij (4)

2006-03-26T15:01:00.000+02:00

Rinkelde de telefoon al lang?
“Hallo. We zijn er niet. Laat een boodschap achter na de piep of probeer het later nog eens. Daaaag.”
Een leugen. Onschuldig weliswaar, maar toch. Ze zou hem vragen om de boodschap te veranderen. Er werd ingesproken maar ze hoorde niets. Het rode lichtje ging knipperen. In een impuls pakte ze op. “Hallo?” Te laat. De hoorn rook naar koffie. Ze stak haar tong uit en likte aan het spreekgedeelte. Het smaakte ook naar koffie.

Ze zette koffie. Klopte melk. Viste een onsmakelijk ogend koekje uit de keukenkast. Dronk de koffie. At het koekje. Smeerde een boterham. Sneed zich in haar hand. Haar linkerwijsvinger lag verloren op het broodplankje. Het mes zat nog altijd in haar rechterhand. Behaaglijk.
“Wat zou je doen?” Nu wist ze het wel. Inpakken in ijs. Hand afbinden. Ambulance bellen. Of flauwvallen en wachten tot hij haar vond. Romantischer maar onpraktischer. Dat zou haar misschien de vinger kosten. Hoe lang zou het duren voordat je leeggebloed was? Zou de wond die een afgesneden vinger oplevert daar groot genoeg voor zijn? Ze likte een enkele druppel bloed op en zocht de huidkleurige pleisters om de wond te camoufleren.

Hij en zij

2006-03-26T14:59:00.000+02:00

Het zag er uit als een foto die ze kende uit het plakboek van haar moeder. De man zat op zijn fiets en stak een hand op naar de persoon die de foto maakte. Hij grijnste van oor tot oor. In de linkerbovenhoek van de foto een stukje wijsvinger van de hand die terugzwaaide. Een klein vierkant venster op de grijze wereld die bevolkt was door langharige mannen en kortgerokte vrouwen.
Hij zwaaide en keerde zijn fiets. Ze maakte in gedachten een foto voor als hij nooit terug zou komen. Dan zou dit de laatste keer zijn dat ze hem had gezien. Hij zag er bijzonder onknap uit vanochtend. Ongeknipt en onuitgeslapen. Dezelfde broek als de man van gisteren droeg en de man van eergisteren en eereergisteren. Verder dan dat ging haar archief niet. De plaatjes werden meestal na drie dagen gewist. Tenzij er iets uitzonderlijks was gebeurd. Er gebeurde nooit iets dat zij als uitzonderlijk zou omschrijven. Maar ze had nou eenmaal nogal veel fantasie. Daar kon zij niets aan doen. En hij ook niet. Al deed hij nog zo zijn best.
Ze keek hem na terwijl hij de straat uitreed. De bomen zwiepten heen en weer. Er was zwaar weer voorspeld door de schuchtere weerman waar ze zo’n zwak voor had omdat hij altijd net niet de camera inkeek en zijn maatpakken droeg alsof hij er in geboren was. Ze had horen fluisteren dat hij de zoon was van een ouderwetse kleermaker. Of misschien had ze dat zelf bedacht. Dat zou ook kunnen.
Hij had zich nog een keer omgedraaid en gezwaaid. Ze had teruggezwaaid en was blijven zwaaien totdat hij al in de volgende straat was verdwenen.
Binnen was het donker. Ze deed alle lichten aan en keek hoe de donkergrijze wolken zich boven de daken van de overburen verzamelden. Hoe zat dat ook al weer met regen en bergen en verdamping en wolken? Ze zag al die druppels op elkaar gepropt binnenin die wolk zitten. Als haringen in een tonnetje. Of garnalen in een net, zoals hij altijd zei in een poging om grappig te zijn. Alsof spreekwoorden op zichzelf al niet grappig genoeg waren. Vond zij. Zat de regen in de wolk of was de wolk gemaakt van regendruppels? Onmogelijk. Als ze “wolk” dacht zag de plukken watten die onder het vliegtuig hingen of de bloemkoolachtige vormen die kinderen tekenen. Zachte, droge, wollige substanties zonder een greintje vocht.
Toch begon het te regenen uit de wolken aan de overkant. Grote dikke druppels die midden op het troittoir vielen.

Zij (3)

2006-03-26T14:58:00.000+02:00

Haar nagels zijn bijna altijd vuil. Ook één van die dingen die ze niet begrijpt, nooit heeft begrepen en waarschijnlijk ook nooit zal begrijpen. Vage grijze randjes, alsof ze in de tuin heeft gewerkt en haar handen drie maal heeft gewassen maar de laatste hardnekkige resten niet weg kon krijgen. Misschien is ze zo geboren. Een baby met rouwrandjes. Alsof ze zich een weg uit de baarmoeder heeft willen klauwen. Haar moeder moest eens weten.

Zij (2)

2006-03-26T14:55:00.000+02:00

Een bewingloos beroep, schrijver. Op het ijsberen na. Het ijsberen beheerste ze tot in de puntjes. Als kind had ze gelachen om Dagobert Duck die een cirkel in de vloer sleet als hij zich in rondjes door zijn kamer bewoog, nadenkend over de één of andere manier om het geld dat hij was kwijtgeraakt weer terug te winnen. Haar ijsberen was voorzichtiger, bescheidener, heimelijker. Ze liep van de tafel naar de keuken, van het keukenblok naar het keukenraam, van het raam naar de kelder, van de kelder naar het keukenraam en weer terug de woonkamer in. Ze smeerde boterham na boterham, gaf de planten één voor één water (en bedacht dat het woord planten slechts 1 letter verschilde van het woord planeten), zette koffie, dronk de koffie, zette nog meer koffie, dronk nog meer koffie, keek uit het raam, at een boterham, controleerde of de voordeur op slot zat, zette een c.d. op, ging weer achter haar computer zitten, vroeg zich af of ze nog een kopje koffie zou zetten, stond op, bedacht zich, ging weer zitten en zette toen toch nog een kopje koffie dat ze maar voor de helft opdronk terwijl ze las wat ze tot nu toe geschreven had.

Zij (1)

2006-03-26T14:53:00.000+02:00

Het liefst deed ze boodschappen. Een onschuldige activiteit die haar geduld niet op de proef stelde. Een kleine ingesloten wereld met haar eigen verrassingen. Speciale aanbiedingen, bijzondere kortingen, seizoensgroenten, de kaas van de week. Het aanbod was altijd anders. Bovenal was het een oefening in kiezen. De keuze had nooit grote gevolgen. Ze kon leren om op haar gevoel af te gaan. Bruin brood of wit brood? Stokbrood? Bolletjes? Oerbrood? In de supermarkt werd het leven overzichtelijk. Werd haar leven overzichtelijk. Biologische melk en biologische yoghurt. 6 scharreleieren, kaas, 2 kilo sinaassappelen. Een pak rijst, champignonnen, twee paprika’s en een stronk broccoli. Twee vegetarische hamburgers en een doosje ingevoren kabeljauw. Als ze alles had liep ze meestal nog een rondje. O ja, glassex. En toiletpapier.

Hij (1)

2006-03-26T14:32:00.000+02:00

Hij telde. Hij begon bij de tanden, kiezen, hoektanden, voortanden. Ogen, oren, wenkbrauwen, neusgaten, lippen, alles telde, alles wat minstens één was en van alles was er minstens één. Hij telde zichzelf, armen, vingers, nagels, moedervlekken, beenharen, wimpers, bilspleet, ballen, knieën, tepels, borstharen. Hij telde en telde en telde, rimpels, hoofdhaar, schaamhaar, sproeten, poriën, hij telde en bevond zichzelf oneindig.

Nieuw atelier

2006-03-26T14:27:00.000+02:00

Onder de grond is alles anders. De buitenwereld is zichtbaar maar slechts in kleine stukjes. Vier kleine ramen bieden een glimp op de wereld boven de grond. Tweevoeters lopen langs, nietsvermoedend. Auto’s zijn niet meer dan een geluid, een grauw. Ik ben onzichtbaar hier. Onder de grond. Ik heb een oude platenspeler geïnstalleerd en mijn oude platen geordend. Soms dans ik op de stenen vloer waar op een enkele plek het grondwater doorheen sijpelt. Ik denk er wel eens over om een bed te plaatsen, om mijn leven hier te leven. Als ik hier ben wil ik niet meer weg. Als ik hier ben is de buitenwereld iets om naar te verlangen, precies zoals het zou moeten zijn. Als ik buiten rondloop voel ik mij onwennig. Ik hoor hier niet, tussen al die mensen die genieten van het licht en de geluiden, die luidruchtig “Goedemiddag!” roepen tegen medestadsbewoners. Die in elke etalage kijken en zichzelf begroeten, “Goedemiddag!” keer op keer op keer op keer. In mijn hol is het veilig. Er zijn boeken en oude tijdschriften en een blauwe muur die blauwer is dan wat dan ook, blauwer dan de lucht en de zee samen. Meestal zit ik met mijn rug naar die muur. Ik kan er uren naar kijken, naar die muur. Als ik begin ben ik niet meer te stoppen, alle klokken draaien op full speed en als ik tien keer heb ingeademd en uitgeademd is het al drie uur later.
Ik weet nog dat ik de verf kocht. Het was bij de Hema. Een mevrouw bediende de mengmachine. Ik vroeg haar om pauwblauw te mengen met zeegroen en blue sky. Blue sky. Waarom heette het niet gewoon blauwe luchten? Blue sky. Het was me niet blauw genoeg, de blue sky. Het had het blauw van een maandagmiddag in april, niet te warm, niet te koud, een beetje zon maar niet genoeg om de terrassen buiten te zetten. Zou het gaan regenen? Het zou vast gaan regenen. Blue sky. Maandagmiddagblauw. Maar gemengd met pauwblauw en zeegroen .............
Onder de grond is het koud. De hete adem van de haastende medemens ontbreekt. De warme uitlaatgassen, de oververhitte stadsautomotoren, de loeihete stoeptegels in de winkelstraten, allemaal ergens ver van hier. Ik heb een plaid. Het is groen als gras. Liever zou ik het op de vloer leggen en er naar kijken, er op gaan zitten misschien totdat mijn billen het niet meer uithouden. Maar ik leg het over mijn benen.
Iemand woont boven mijn ondergrondse kamer. Ik zie hem niet. Of is het een zij? Alleen als hij zich doucht. Als zij zich doucht. Als het water door de buizen loopt zie ik hem staan, in zijn volle naakte glorie midden in mijn domein. Als het water door de buizen loopt zie ik haar staan, in haar volle naakte glorie midden in mijn domein.
Het hoofd is een vreemd huis. Daar zou ik niet in willen wonen.